شاید کمتر کسی را یافت تا با عکسهای مجازی وقتخورده رنگه، یا سیاه و سفید از کابل قدیم که در پای آن این سطر نوشته است «چه بودیم، چه شدیم» سرنخورده باشد. چه تعدادی از ما این زنان خندان و آزاد، را مقایسه با چادریپوشان امروزی نکرده است؟ چه تعدادی از ما نوستالژی محصلان دانشگاه طبی، زنان سرباز، آوازخوانان، نرسها، معلمین و زنان دیگر را همراه با دوستان خارجی خود شریک نکرده است که ببینید چادری همیشه سمبول و یا ستیریوتایپ زن افغان نیست. بیشک که همه ما کردهایم و واضح است که آزادی زن بدون شک بعد از دهه نود تغییر کرده است.و اما بعد، بیایید ارقام را کنار این عکسها بگذاریم و با امروز مقایسه کنیم. دقیقاً چند درصد زنان را این عکسهای پر زرق و برق دیروز نمایندگی میکردند؟ دقیقاً چند درصد زنان آن وقت تعلیم یافته بودند؟ دقیقاً چند فیصد زنان دسترسی به چنین لباسها و محافل با شکوه پر رقص و موسیقی داشتند؟ باور کنید که تصادف نخواهد بود که داکتری، یا طراح شنیل، یا نرس همه تعلق به صرف یک ایلیت شاهی داشتند. من اینجا حتا از قوم یاد نمیکنم،حضور زنان در سیاست، ارتش، ورزش، تحصیلات عالی و رسانهها امروز بیسابقه است. این بحث دیگر است که زنان با تنشها و چالشهای جدی روبهرو میشوند. امروز افغانستان چندین شرکت هوایی دارد و محدود به آریانا افغانستان نیست. هوتلهای مجلل پایتخت محدود به انترکانتینینتالنیست. در تصاویر زمان پیش از کمونیسم تصویری از زنان هزاره هم وجود ندارد.پس، از یک طرف ما در یک وضعیت بهتر قرار داریم و هوس خوردن بیمعنا است. از نگاه آزادی فردی زن، شاید هوسخوردن قابل درک باشد، اما از نگاه رسیدهگی به ارزشها، زن افغانستان امروزی در یک مقام بلندتر ایستاده است.جای تعجب هم نیست که زنان هزا